Haftada bir kez derse gelen bir kursiyerin geri kalan altı günü nasıl değerlendirdiği, gelişim hızını doğrudan belirler. Bu noktada en etkili yöntemlerden biri, her ders sonunda o haftaya özel, küçük ve ölçülebilir bir hedef belirlemektir; büyük ve belirsiz hedefler yerine somut, tek bir beceriye odaklanan hedefler motivasyonu daha uzun süre canlı tutar.
Örneğin "bu hafta daha iyi çalmak" gibi genel bir hedef yerine, "bu hafta çalıştığımız groove kalıbını metronomla kesintisiz iki dakika çalabilmek" gibi net bir hedef, kursiyerin kendi ilerlemesini objektif biçimde değerlendirmesini sağlar. Hedefe ulaşılıp ulaşılmadığı açıkça görülebildiği için, başarısızlık hissi yerine somut bir geri bildirim ortaya çıkar.
Haftalık hedefleri küçük bir deftere veya telefon notuna yazmak, zaman içinde birikimin görülmesini sağlar. Birkaç hafta sonra geriye dönüp bakıldığında, tek tek küçük adımların aslında büyük bir ilerlemeye dönüştüğü fark edilir; bu da özellikle motivasyonun düştüğü dönemlerde güçlü bir hatırlatıcı olur.
Hedef belirlerken gerçekçi olmak da en az hedefin kendisi kadar önemlidir. Bir yetişkin kursiyer haftada üç-dört kez 15-20 dakika çalışabiliyorsa, hedef de bu süreye uygun büyüklükte olmalıdır; aksi halde ulaşılamayan hedefler motivasyonu artırmak yerine düşürür.
Eğitmenle birlikte hedef belirlemek, hedefin hem teknik açıdan doğru hem de kursiyerin o anki seviyesine uygun olmasını sağlar. Bu işbirliği, dersler arasındaki çalışmanın rastgele değil, bir sonraki derse doğrudan hizmet eden, amaçlı bir sürece dönüşmesini sağlar.