Peter Erskine, 1978’de Weather Report’a katıldığında fusion’ın en yüksek gürlüklü topluluklarından birinde çalıyordu. "8:30" ve "Night Passage" kayıtlarında duyulan icra, karmaşık düzenlemeleri taşıyan sağlam bir zamana ve geniş bir tom kullanımına dayanır.
Sonraki yıllarda aynı icracı, ECM için kaydettiği üçlü çalışmalarında neredeyse tamamen farklı bir dil kullandı. Fırça, düşük gürlük ve uzun sönümler öne çıktı; davul artık topluluğu itmek yerine ona alan açıyordu.
Erskine’in bu geçişi mümkün kılan şey, teknik altyapısının tarza bağlı olmamasıdır. Bando ve caz eğitiminden gelen okuma becerisi, gürlük kontrolü ve form duygusu, hangi bağlamda olursa olsun aynı biçimde çalışır; değişen yalnız bunların nasıl kullanıldığıdır.
Eğitmen kimliği de belirgindir. Yayınlarında zaman duygusu, ekipman seçimi ve topluluk içinde dinleme üzerine yazdıkları, teknik anlatımdan çok karar verme süreçlerine odaklanır.
Erskine’in sık vurguladığı bir ilke de ekipmanın müziğe göre seçilmesidir: aynı icracı fusion için büyük ve parlak, oda müziği için küçük ve koyu tınılı bir set kullanır. Tını tercihi, icranın bir parçası sayılır.
Derslerimizde ileri seviye kursiyerlerle aynı parçanın iki farklı tınıyla kaydı alınır; ekipman ve akort değişiminin icradan önce gelen bir karar olduğu bu karşılaştırmayla görülür.