Fırça (brush) teknikleri, özellikle akustik ve düşük ses seviyesi gerektiren ortamlarda (jazz triosu, akustik performanslar) tercih edilen, geleneksel bagetlere göre çok daha hassas bir dinamik aralık sunan bir çalma yöntemidir. Bu teknik, davulcunun ses kontrolü becerisini önemli ölçüde geliştirir.
Fırçalarla çalışmanın ilk adımı, trampet üzerinde dairesel bir hareketle sürekli bir "fısıltı" sesi oluşturmaktır. Bu hareket, geleneksel vuruş refleksinden tamamen farklıdır; el, deri üzerinde kayarak sürekli bir doku oluşturur. Bu temel hareket rahatlaşmadan diğer fırça tekniklerine geçmek genellikle zorlayıcı olur.
İkinci adım, bir elin dairesel hareketi sürdürürken diğer elin belirli vuruşları (backbeat gibi) fırçayla vurmasıdır. Bu koordinasyon, geleneksel baget tekniklerinden farklı bir kas hafızası gerektirir; bu nedenle yavaş tempoda, sabırlı bir şekilde çalışılmalıdır.
Üçüncü adım, fırça tekniğini gerçek bir jazz veya akustik parça üzerinde denemektir. Bu aşamada amaç, fırçanın sunduğu geniş dinamik aralığı (çok yumuşak fısıltıdan belirgin bir vuruşa kadar) müzikal bağlama uygun biçimde kullanabilmektir.
Fırça tekniği, davulun yalnızca "vurmalı" değil, aynı zamanda dokusal ve atmosferik bir enstrüman olarak da kullanılabileceğini gösterir. Bu teknik geliştikçe, kursiyerin ses paletine yeni ve incelikli bir katman eklenir; bu da özellikle akustik ve doğaçlama ağırlıklı performanslarda büyük değer taşır.