Funk müziğinde davul, yalnızca tempo tutan bir enstrüman değil, groove'un adeta omurgasını oluşturan bir unsurdur. Bu tarzda davulcudan beklenen, karmaşık fill'ler çalmaktan çok, dinleyiciyi harekete geçiren, "oturaklı" ve tekrarlanabilir bir groove kurmaktır.
Funk groove'larının temel özelliği, on altılık nota yapısı üzerine kurulu olmasıdır. Bas trampet, düz bir dörtlük yerine, senkoplu ve öngörülemeyen noktalara yerleştirilir; bu da groove'a karakteristik "topallayan" ve dansa davet eden hissi kazandırır. Bu senkoplu bas trampet kalıpları, funk'ı diğer tarzlardan ayıran en belirgin unsurdur.
Trampet üzerindeki backbeat (2. ve 4. vuruşlar) genellikle net ve güçlü kalırken, aradaki boşluklar ghost note'larla doldurulur. Bu ghost note'lar, groove'a bir "nefes alma" hissi katar ve dinleyicinin bilinçaltında groove'u daha dolu algılamasını sağlar; bu nedenle funk çalışmalarında ghost note tekniği neredeyse zorunlu bir beceridir.
Hi-hat kullanımı da funk'ta özel bir öneme sahiptir; genellikle on altılık notalarla, açık-kapalı vuruş kombinasyonları kullanılarak çalınır. Hi-hat'in açılıp kapanma zamanlaması, groove'a ritmik bir "tıslama" ve dinamik hareket katar.
Funk çalışmaya başlarken en etkili yöntem, klasik funk kayıtlarını dinleyip bas trampet ve hi-hat kalıplarını kulakla çözmeye çalışmaktır. Bu tarz, notadan çok "hissedilerek" öğrenilir; bu nedenle dinleme ve taklit etme, teknik çalışmalar kadar önemli bir yer tutar.