Samba ve bossa nova gibi Latin kökenli ritimler, geleneksel olarak birden fazla perküsyon enstrümanıyla, bir topluluk halinde çalınır. Bu ritimlerin tek bir davul seti üzerine uyarlanması, davulcudan farklı vuruş katmanlarını tek başına, aynı anda taşıyabilme becerisi ister.
Bossa nova, göreceli olarak daha sakin ve minimal bir yaklaşımla başlanabilecek bir tarzdır. Bu ritimde genellikle ride zili üzerinde sürekli bir kalıp çalınırken, bas trampet ve trampet üzerindeki kenar vuruşları (rim click) belirli, tekrar eden bir desen oluşturur. Bu tarz, hi-hat yerine ride kullanımına ve düşük dinamik seviyede hassas kontrole alışmayı gerektirir.
Samba ise çok daha hareketli ve enerjiktir; geleneksel samba topluluğundaki farklı perküsyon partilerinin (surdo, tamborim gibi) temel vurgularını tek sette birleştirmeye çalışır. Bu nedenle samba çalışmaya başlarken, önce bu farklı partilerin kayıtlarını ayrı ayrı dinleyip her birinin ritmik rolünü anlamak, sete uyarlama sürecini kolaylaştırır.
Her iki tarzda da en büyük zorluk, alışılmış rock/pop tabanlı düşünme biçiminden uzaklaşmaktır. Latin ritimleri genellikle iki veya dört ölçülük tekrar eden kalıplar (clave benzeri yapılar) üzerine kuruludur; bu kalıbı hissedip içselleştirmeden yapılan çalışmalar mekanik ve doğal olmayan bir sonuç verir.
Latin ritimlerine giriş yapmak, davulcunun repertuarını genişletmesinin yanı sıra, farklı kültürlerin ritim anlayışını tanımasını da sağlar. Bu çeşitlilik, zamanla kursiyerin kendi tarzında da daha zengin ve özgün fikirler üretmesine katkıda bulunur.