Davul, sahnede en görünür ve en çok kişi tarafından duyulan enstrümanlardan biridir; bu da ilk sahne deneyimini yaşayacak kursiyerlerde doğal bir kaygıya yol açabilir. Bu kaygıyı tamamen ortadan kaldırmak mümkün olmasa da, doğru hazırlıkla yönetilebilir bir seviyeye indirmek mümkündür.
İlk adım, sahneye çıkmadan önce parçayı "fazlasıyla" hazır hale getirmektir. Bir parça evde rahatça çalınabiliyor olsa bile, sahne stresi altında hafıza küçük boşluklar verebilir; bu yüzden hedef, parçayı yalnızca doğru değil, gözü kapalı çalınabilecek kadar otomatikleşmiş hale getirmektir. Aşırı hazırlık, kaygının en etkili panzehiridir.
İkinci adım, küçük sahne provaları yapmaktır. Ders ortamında birkaç kişi önünde çalmak, boş bir odada tek başına çalmaktan çok farklı bir deneyimdir. Eğitmenin veya birkaç arkadaşın önünde kısa performanslar yapmak, gerçek sahne öncesinde vücudun bu strese alışmasını sağlar.
Üçüncü adım, sahne öncesi nefes ve beden farkındalığı çalışmalarıdır. Kaygı genellikle omuzlarda ve bileklerde gerginlik olarak kendini gösterir; bu da vuruş kalitesini olumsuz etkiler. Sahneye çıkmadan birkaç dakika önce derin nefes almak ve bilekleri gevşetmek, fiziksel gerginliği azaltmaya yardımcı olur.
Son olarak, küçük bir hatanın performansın tamamını mahvetmediğini kabul etmek önemlidir. Deneyimli davulcular bile sahnede küçük aksaklıklar yaşar; önemli olan bir hatadan sonra tempoyu kaybetmeden devam edebilmektir. Bu zihinsel esneklik, zamanla ve tekrar eden sahne deneyimiyle doğal olarak gelişir.